Miód pitny to rodzaj napoju alkoholowego, który, podobnie jak litewski kwas chlebowy, powstaje w wyniku fermentacji, ale nie chleba, a pszczelego miodu. Miód pitny jest najbardziej znany w Polsce i na Litwie. Cały proces wytwarzania miodu pitnego nazywamy miodosytnictwem, a budynek, w którym cała rzecz się odbywa to miodosytnia. Najczęściej spożywany był w starożytności i średniowieczu. Dlaczego? Bo na Litwie brakowało wina i trzeba było zastąpić go czymś innym – w tym przypadku piwem i właśnie miodem pitnym. Miód pitny był zawsze trunkiem luksusowym i kosztownym.

Popularność miodu pitnego na Litwie zaczęła spadać dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku, ale już wtedy był rzadkością. Z czasem miód pitny zaczęły pijać niższe warstwy. Do miodu pitnego dodawało się różne przyprawy, soku, zioła i korzenie poprawiające smak. Najbardziej wartościowym miodem pitnym był lipiec, który był wyrabiany z czystego miodu lipowego. Najdroższym i najbardziej cennym trunkiem był lipiec kowieński. Jak zostało wspomniane, tradycja produkcji miodów pitnych na Litwie zaniknęła w XIX wieku. Jednak w roku 1959 tradycja ta narodziła się na nowo. Zaczęło się od zbierania starych przepisów i receptur, potem były eksperymenty, które pomogły odnaleźć oryginalny smak dawnych napojów. Kiedy to się udało, zwrócił się do państwowych zakładów i tak narodził się Lietuviskas Midus. Dzisiaj wyrabia się tam osiemnaście rodzajów miodu pitnego, o zawartości alkoholu od 16% do 75%. Miody o mocy 75% nazywa się balsamami. Bardzo popularny jest litewski miód Żalgris, czyli Grunwald. Składa się z 11 ziół i owoców, m.in. z żurawiny i kwiatu lipy.

Miody litewskie przypominają smakiem miody pitne pochodzące z Polski, ale nie jeśli chodzi o miody litewskie, stosowane są inne proporcje mieszania wody i miodu. Inny  jest również czas leżakowania. Miody z Litwy leżakują nieco krócej, przez co inaczej przebiega proces fermentacji i nie są tak słodkie w smaku jak miody z Polski. Warto wiedzieć, że od 2008 r. polskie miody pitne są zarejestrowane przez Komisję Europejską jako Gwarantowana Tradycyjna Specjalność.